Vidicat.Net Hayatın Anlamı

Kelebeğim

Çırılçıplak bir sevginin ortasındayım… Titrek yüreğim, çarmıha gerildi.

Veryansın eder, duyulmaz, tabu bu; yıkılmaz… Sevginin, aşka galip geldiği bir andayım, adın ne? Yok, sen bu dünyadan olamazsın…

Prens desem, değilsin. Düş desem, hayır, sen adeta bir hediyesin. Cayır cayır yanan bir imkânsızlığın eşiğindeyim…

Bu kez sözlerimi kısa tutacağım, maçın ortasında pes etmiş olacağım…

Hey! Adın ne senin?

Melek misin, çok iyisin…

Seni beynimden yüreğime geçen bir yolda kendim mi yarattım bilmiyorum, ama bu kadar kısa süren olamazsın… Gözlerimi açtım, seni gördüm, sen bana ait bir kördüğümdün… Sonunda bir de baktım ki bitmiş, masalımız intihar etmiş, garip bir tutum sergiledim. Gittim, en sevdiğime hançerimi hediye ettim.

Çırılçıplak bir gerçeğin yanındayım, en uzaktasın, kaybolmaktasın. Ben ise her an seni aramaktayım, bir kez daha gerçeklerden cayıp buluşamaz mıyız?

Şansımı çok zorladım, anladım, seni çoktan kaybettim, vedalar kaynaştılar, yalnız kaldım. Adını buldum, kısa süren bir hikâyenin adı da adının asilliğini taşımalı… Kelebeksin sen, onun ömrünü taşıyorsun… Bir baktım ki yanımdasın, bir baktım ki aslında masalsın. Kelebeğim; ömrünü uzun tutamam senin, çoktan veda ettin, artık uzaktasın. Çok kısaydı, en kısaydı, hatta bir ömre sığdırılabilecek büyüklükte bir aşkın son faslıydı…

O aşk bir büyüdü, bir küçüldü sen yok olalı beri. Ama sonunda sevgiye bağlandı, sevgi ondan daha kutsalmış meğer… Hâlâ en değerli varlığımsın…

Gözlerimde yaşamıyorsan, yüreğimde de yaşamıyorsun demedim ya. Sen aslında hep oradasın, çok kısaydı, deli bir yangındı; ama kısacık bile olsa ömre bedel bir sevdaydı…

Senin hissettiklerin, senin yaşadıkların sende kalsın, ben kendi yüreğime ve de yüreğimde yaşayan sevdiğime bakarım…

Kısaydı, devamı yok aslında; acıydı, ama katlanılırdı… Seni sevdim mi böyle severim işte kelebeğim; uzun bir veda olur sanmıştım, bir baktım varsın, canımdasın; canındayım sandım, bir de baktım ki oradasın, riyâ kokan sevdalarda son saatlerini yaşamaktasın…

Gideni Unutmak

Gideni unutmanın süresi,
Ona verdiğin değer kadardır.
Ve gittin,
Gitmeyi seçtin
Umutlarım yer değiştirdi.

Gideni unutmanın süresi,
Ona kucak açmayı unutup,
Mevsimleri hayra yorduğun kadardır,
Madem ki unutulmuyorsun,
Dinle:
Seni senden aldığım nefret kadar seviyorum,
Şimdi gözyaşlarımı sensizliğe döküyorum

Yalancı ba…harlarda kol gezerken,
İçimdeki yarayı görmüyorsun
Seni unutmanın bedeli aşksızlık bile olsa,
Seni istemiyorum!

Hak ettiğin her şeyi al,
Yüreğimi ver,
Varsın olsun.
Seni unutmanın süresi,
Hiç yaşamadığını düşünüp,
Yokluğa karıştığını farz edip,
Ardıma bakmayı unuttuğum an kadardır
Bir de bakmışım ki yoksun,
Yüreğim yandı bile şimdiden,
Gitmenin vakti geldi mi?
Yoksa senden kalan aşkım mı yanan?

Ne masal ne de rüya,
İnan ki ne olduğunu çözemedim
Çözebilseydim üzülmezdim
Çözebilseydim ben giderdim,
Çözebilseydim,

İnan ki çözebilseydim,
Unutur giderdim…

Dilara AKSOY

Bitti…
Bitmeliydi belki…
Parçalanmış hayatlarımız bütün kalmış bir hayali kabullenemezdi. Mutluluğa kurulabilecek ütopyalar için ruhumuzda beslediğimiz tebessümler, ölüm tehlikesi olan tellerde asılı kalmıştı. Bir hayat izdüşümünde son viyadükte kaybetmiştik birbirimizi. Şimdi bunla yok bizi…

Birbirimize kayıp olmak hayatta var olma oyunumuzdu demek ki. Sen gitmeliydin. Bense; gitme demekten öteye gitmemeliydim. Öyle ya gitsem de dinlemezdin.

Kullanılmamış tüm gülücüklerini bana bağışlıyor şimdi dünya. Sense; ömründeki tüm gitmeler için “elveda”lar topluyorsun azığına. Gitme diyenleri dinlememek içinse çığlıklar yerleştiriyorsun kulaklarına. Oysa ben; azığında duran “elveda”lardan bihaber düşeyazmıştım tek heceye. Sonra düş’e yazmıştım her yolun sonunda sana düşüşlerimi. Hüzne çalan bir sonbahar vaktinde eski kitapların arasında biriktirdiğim bir yığın küflenmiş yalnızlığımla yineliyorum seni. Sonra; içimin deruni çöl gecesinden sesleniyorum sana: ‘bana susacak kadar ben, konuşacak kadar sen lazım’ diyorum.
Sen olmuyorsun ben “sus” kalıyorum…

Suskunluğum tahrip olup harflere dönüşüyor. Ve ben sana dair kurduğum tüm cümleleri mahya yapıp yüreğime asıyorum. İçimdeki özneliğin devam ediyor. Hayatımda bu kadar önemliyken önemsiz bir edat’a dönüşmenden korkuyorum. Bu yürek mizanseni bir monologdan oluşuyor; diyaloğu hiç olmayacak biliyorum. Ve sen sandığım tüm hayallerini içimin hayat akordu bozulmamış yanlarına saklıyorum.

Sonra gitarımın tellerine satıyorum acılarımı. Acıya bulanan tellerime vurdukça parçalıyorum parmaklarımı.

Geceler titrek elerime bulaşıyor her sabah. Giden “ay”a satır uçlarında kalmış, bir satırdan diğerine düşememiş hasretlerimi teslim ediyorum. Gelen “güneş”e yüzü hüzne bakan şarkılar besteliyorum. Bir çığlıktan uyanıp diğer bir çığlığa gözlerimi yumuyorum. Ve sen sandığım bütün hayallerini içimin hayat akordu bozulmamış yanlarımda saklıyorum.

Doğru yolundan şaşıyorum nefes almanın. Bir yerde veresiye olmayan ölümler çıkıyor karşıma, bir hüznümle bir damla gözyaşıma alıyorum hepsini. Birini ölüyorum. Sonra bir nefes daha alıyorum can sıkıcı bir senfoni tadında. Sonra ikinciyi ölüyorum. Ölmeyi bile beceremiyorum.

Ruhumun dallarında yedi veren acıyla günler eskitiyorum. Dünlerime tuz basıyorum yanına yarınları hapsederek. Ne seni bulabiliyorum bu zifiri karanlıkta ne de kendimi. Tüm sevgim kulağına fısıldanmış bir masaldı belki. İçimde kapan kıyamete, ensemde vurulan düşmana ve avuçlarımda biriken nefretime inat yudumlamalıydım hislerimi. Sana adanmış; ama benden ötesi olmamış fırtınalı bir yolculuktu bu. Haniydi mutlu olamama değecek yâr?

Yokluğuna var olmayı denedim durdum. “ünlem” dedin korktum, “virgül” dedin konuştum, “nokta” dedin sustum, “ayraç” dedin ve kayboldun. İsmimi isminden ayıran işareti sen buldun. Bense; yine yokluğunda var olmayı denedim durum. Kırılmak üzere olan bir kalemle, kızıldan siyaha çalan bir günde sana şiirler kurdum. Bir hayat izdüşümünde, son viyadükte birbirimizi kaybetmişliğimizi, bulunmazlığımızı hayat denilen iki çığlık arası bir nefesten ibaret olan oyunun acı sahnesi saydım. İçimi bu denli yakmaya sen yanlarımdan başladım…

Şimdi hangi rakamı versem sonucu sen çıkar? Hangi seni versem sonunda mutluluk yüzüme bakar? Yok, bu işlem ancak eşitsizliğe yol açar.

İsmin baştan sona ağlamaklı bir ömre bedel… Kayıpsın bana, benli her şeye, belki de en başta kendine… Kayıbız birbirimize. İçimin derinlerinden; koca okyanusları aşıp gelmiş, tüm harfleri hayata devirip kalbime ansızın düşüvermiş bir “mim” oldun. Öyle bir “mim” ki; “elif” i silmiş, “be” yi yutmuş, “te” yi unutmuş, “se” yi uyutmuş… Kendini bir tek “mim” de bulmuş. Şimdi yüreğimdeki “mim” in göz kapaklarıma düşüyor. İntiharına ramak kalan tümceler yakıyor beni. Ben ki kaç nefesimi asmıştım idam sehpasında. Son dileği hep sendi nefeslerimin. Ve ben, son dileği gerçekleşmemiş hayata prangalı bir mahkûm.

Gökten yıldızlar yağıyor üstüme. Birini tutsam diğeri kaçıyor. Payımıza düşenlerden payıma düşenleri alıyorum.

Yoksun … Yok oluyorum

Yuruyorum bilinmez sonlara,
Belki acilara,
Belki de mutluluklara…
Ama bildigim tek sey var,
Yine yuruyorum yalniz ufuklara…

Yarinda hep umut vardir,
Yasamak,kana,kana mutluluklari tatmak,
Seni sevene can katmak,
Yeniden dogmak ve basarmak,
Zor olsada hedefe varmak,
Yine yuruyorum yalniz ufuklara…

Alıntı…

Yüreğimde hep bir sacncı,

İçimdeki dinmeyen acı,

Gönlümün sahibi bir yabancı.

Hem yabancı hemde çok yalancı…

Seviyorum deyip sevmez,

Seninim deyip gelmez,
Yazinin tamamini oku →